Bericht

12-03-2011'Durf eens een zwart schaap te zijn'

Algemeen Dagblad, 10 maart 2011 door Hans van Soest

DEN HAAG • Twee jaar nadat zijn vader was overleden, kreeg de moeder van Ad Koppejan een hersentumor. Het CDA-Kamerlid woonde destijds met zijn vrouw in Amsterdam. ,,Tegelijkertijd raakte ook mijn broer in Australië in coma. Hij en mijn moeder zijn op dezelfde dag begraven. Het was een erg ingrijpende tijd.’’ Zijn jongste zus was toen pas 14 jaar en woonde nog thuis in Zoutelande. Samen met zijn vrouw besloot hij in het ouderlijk huis te gaan wonen, terug in Zeeland, om de zorg voor zijn zusje op zich te nemen. ,,Ik wilde verantwoordelijkheid nemen voor mijn omgeving,’’ zegt de inmiddels 48-jarige Koppejan. ,,Uiteindelijk is dat wat je leven waarde geeft: wat beteken je voor een ander? Je kunt nog zo veel welvaart nastreven: groot huis, auto, drie vakanties. Maar dat geeft je leven geen zin. Je leeft niet alleen voor jezelf.’’

BEDREIGINGEN
Dat devies was voor hemnaar eigen zeggen reden om de politiek in te gaan. Vorig jaar werd Koppejan een BN’er toen hij zich samen met collega Kathleen Ferrier uitsprak tegen samenwerking met de PVV. Weliswaar schaarden ze zich later achter de wens van de meerderheid van de CDA-leden omhet kabinet een kans te geven, maar ze waarschuwden wel van tevoren dat ze hun stem zouden laten horen wanneer het hen niet beviel. Het leverde ‘dissident’ Koppejan veel fanmail, maar ook de nodige bedreigingen op. De term dissident beschouwt Koppejan als geuzennaam. ,,Maar wat zegt het eigenlijk over al die anderen dat het zo opvalt als ik soms afwijk? En zo tegendraads ben ik niet. In de vorige kabinetsperiode heb ik één keer afwijkend van mijn fractie gestemd, toen het ging over het onder water zetten van de Hedwigepolder. Al die keren dat ik collegiaal samenwerk, halen de media niet. Maar van een volksvertegenwoordiger mag je toch verwachten dat hij vasthoudend is? Ik ben hier binnengekomen als vertegenwoordiger van Zeeland. Je moet het niet te snel opgeven en altijd proberen er het beste uit te halen.’’ Dat was ook de reden dat hij in oktober toch aanbleef als Kamerlid ook al sloeg het CDA een andere koers in dan hij wilde. ,,Heel veel mensen waren het met mij eens. Zij moeten ook vertegenwoordigd worden. Maar ik denk niet meer in eenderde voor en tweederde tegen, zoals die zich aftekende op het partijcongres in oktober. 99 procent van de CDA’ers had moeite om met Wilders samen te werken. Alleen maakte de een een andere afweging dan de ander. Daarom kan ik nog steeds met mijn fractiegenoten verder: ik weet dat we in de grond hetzelfde delen.’’ Dat hij zijn mond niet houdt, keek hij als jongeling af bij zijn dorpsgenoot, de rechtlijnige Ad Kaland, destijds fractievoorzitter voor het CDA in de Eerste Kamer. ,,Hij woonde in Zoutelande een straat achter ons. Hij had het geregeld aan de stok met zijn ‘eigen’ premier Lubbers. De Tweede-Kamerfractie die al het kabinetsbeleid voor zoete koek slikte, noemde hij ‘het stemvee aan de overkant’. Hoewel hij rechts was en ik in die tijd wat linkser, sprak hij me enorm aan. Toen ik voorzitter was van de CDA-jongeren, hebben we in zijn traditie een actie gehouden op het Binnenhof om de CDA-Kamerleden te bewegen hun eigen gezicht te laten zien: durf eens een zwart schaap te zijn!’’ Dat Koppejan bij het CDA terecht zou komen, was helemaal niet zo vanzelfsprekend. Thuis werd vaak GPV gestemd. ,,Mijn ouders waren vrijgemaakt-gereformeerd. Ze hadden een hotel en vakantiewoningen. Zo kwamen we als kind via onze gasten met allerlei gezindten in aanraking. Al die verschillende geloven die toch iets gemeenschappelijks delen, dat sprak me aan. Zo kwam ik bij het CDA terecht, dat niet eng in soorten geloof dacht. Ik ben ook getrouwd met een katholieke vrouw die ik bij het CDJA heb leren kennen.’’

BEZINNING
Maar het gaat nu slecht met zijn CDA. Heel slecht. Na de verkiezingen voor de gemeenteraden en die voor de Tweede Kamer, werd de partij vorige week ook bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten gehalveerd. Daags erna stuurde Koppejan een schrijven de wereld in waarin hij zijn partijgenoten opriep tot bezinning. ,,Dat minder mensen naar de kerk gaan, wil niet zeggen dat men minder ontvankelijk is voor de christelijke waarden. Ik geloof nog steeds dat er toekomst is voor het CDA. De tegenstellingen in de samenleving nemen toe. Het CDA heeft verschillen altijd willen overbruggen. De afgelopen jaren hebben zowel wij als de PvdA als de VVD te veel op de automatische piloot geregeerd. Het is allemaal te flets, te inwisselbaar geworden. We moeten niet weglopen voor onze christelijke wortels.We hebben een boodschap. Alleen weten we niet meer hoe we diemoeten uitdragen.’’ Hij vindt niet dat het CDA alsnog moet breken met het kabinet. De partij moet volgens hem de komende jaren juist gebruiken weer op krachten te komen, een nieuwe crisis helpt daar niet bij. ,,We moeten terug naar het politieke midden,’’ vindt hij. ,,Ik heb ooit voor het CDA gekozen omdat het een brede volkspartij was. We moeten ons de komende jaren hervinden. Pas daarna volgt de vraag welk type leider daarbij hoort. Na het vertrek van Balkenende is een vacuüm ontstaan, maar dat is geen excuus om stil te zitten. Onze eerste man in het kabinet is Maxime Verhagen. In de Tweede Kamer is dat fractievoorzitter Sybrand Buma en in april wordt een nieuwe partijvoorzitter gekozen. Die moeten elk werken aan het nieuwe profiel. Dan zien we over twee of drie jaar wel hoe we er voor staan en wie er boven komt drijven.’’

Berichtenservice

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de polls en andere berichten van Ad Koppejan? Schrijft u zich dan in voor de berichtenservice.